Dertien jaar als man

Tiger Reed, een bibliothecaris uit St. Louis, leefde dertien jaar als man. In september 2024 schreef ze in The Free Press dat ze haar wekelijkse testosteroninjecties afbouwt om weer als vrouw te leven. Haar verhaal is geen verhaal over een tiener, maar over een volwassene die op haar 31e begon en op haar 44e terugkeert.

Wie Tiger Reed is

Reed is sinds 2016 getrouwd met Jamie Reed, de klokkenluider die in 2023 in The Free Press beschreef wat zij zag in het Washington University Transgender Center van het St. Louis Children's Hospital. Samen voeden ze vijf kinderen op: twee uit Jamies eerdere huwelijk en drie die ze hebben geadopteerd. Het essay van Tiger Reed verscheen op 30 september 2024 en is door het Vlaamse platform Cry for Recognition in het Nederlands vertaald. Dit artikel vertelt dat essay na; alle feiten hieronder komen uit haar eigen tekst.

Een jeugd die niemand uitvroeg

Reed werd in 1980 in Miami geboren en kreeg de naam Roxxanne. Haar vader heeft ze nooit ontmoet; hij overleed aan een overdosis heroïne. Ook haar moeder was verslaafd. Op tweejarige leeftijd werd ze seksueel misbruikt door een vreemde, waarna ze in de pleegzorg belandde. De rest van haar jeugd bracht ze door in pleeggezinnen en bij haar gescheiden grootouders. Later volgde opnieuw seksueel misbruik, door vreemden en door familieleden.

Ze wist naar eigen zeggen al jong dat ze lesbisch was en werd haar hele leven gepest om haar mannelijke uiterlijk. Op haar zeventiende kreeg ze de diagnose endometriose, met pijnlijke menstruaties tot gevolg. Achteraf ziet ze hoe dit alles het gevoel voedde dat vrouw zijn een leven van misbruik en pijn betekende.

Hoe de transitie begon

Rond haar 24e zag Reed de realityserie TransGeneration, over vier transgender studenten. In de Nederlandse vertaling schrijft ze: “Ik had het gevoel dat het een oplossing bood, een uitweg uit de pijn van het vrouw-zijn.” In 2011 overleed haar stiefgrootmoeder, het enige familielid dat haar altijd had gesteund. Zonder ziektekostenverzekering zocht ze haar antwoorden online: honderden uren YouTube-video's en talloze blogs van mensen in transitie.

Een schooltherapeut van de universiteit waar ze kunst studeerde steunde haar besluit en schreef een aanbevelingsbrief voor testosteron. Ze begon op haar 31e en nam de naam Tiger aan. In 2016, ze was toen 36, volgde een dubbele borstamputatie. In de dagen na de operatie rouwde ze om het verlies van haar borsten.

Wat testosteron deed

Reed schrijft dat ze wist dat hormonen en een operatie haar lichaam ingrijpend zouden veranderen, maar dat niemand haar voorbereidde op de emotionele gevolgen. Vóór de transitie huilde ze makkelijk; met testosteron kon ze dat niet meer. Daarvoor in de plaats kwam woede, waarvoor ze zich nu schaamt. Over sommige veranderingen was ze wel blij, zoals haar baard.

Na meer dan tien jaar noemt ze een reeks lichamelijke klachten: hoog cholesterol, hoge bloeddruk, diabetes type 2, slaapapneu en nierproblemen. Ze schrijft er zelf bij dat een deel erfelijk is, maar dat testosteron de klachten in haar ervaring verergert. Vrienden en collega's steunden haar transitie en spraken haar als man aan. Toch hield ze het gevoel een bedrieger te zijn. Ook de band met de lesbische gemeenschap raakte ze kwijt, en die mist ze nog steeds.

De rol van haar echtgenote

Toen Jamie Reed in 2023 naar buiten trad, voelde Tiger zich bedreigd. Ze vreesde voor de veiligheid van het gezin en het huwelijk kwam onder druk te staan. Dat Jamie met een transman getrouwd was, gold bovendien als bewijs dat zij geen transfoob was. Pas later zag Tiger wat haar werkelijk bang maakte: het besef dat Jamie en andere critici gelijk hadden, en dat ze haar eigen twijfels onder ogen moest zien.

Jamie heeft haar naar eigen zeggen nooit onder druk gezet. Tiger dacht al enkele jaren na over detransitie en vertelde het haar vrouw pas kort voor publicatie. Een kantelmoment was 2020, toen ze hun geadopteerde zoon van zes maanden voor het eerst vasthield en zich zijn moeder voelde.

Detransitie zonder zorgpad

Reed wil haar naam terug veranderen in Roxxanne en haar rijbewijs laten aanpassen. Haar transitie werd vergoed door de verzekering, haar detransitie niet: het herstellen van haar haarlijn en het verwijderen van lichaamshaar gaat haar duizenden kosten, en mogelijk volgt een borstreconstructie. Ze vraagt zich af of ze ooit weer voor vrouw zal doorgaan. Wat na het stoppen wel en niet terugkomt, beschrijven we in ons overzicht over detransitie en herstel; dat er voor deze groep nauwelijks zorg is geregeld, blijkt ook uit het Britse zorgpad dat nog in de maak is.

Wat dit verhaal laat zien

Reed verwijt het bevestigende zorgmodel dat het de persoonlijke en psychologische voorgeschiedenis niet onderzoekt en kwetsbare mensen naar grote medische stappen haast. In haar geval lag die voorgeschiedenis voor het oprapen: misbruik, pleegzorg, pesterijen, een pijnlijke aandoening en rouw. Eén brief van een schooltherapeut volstond. Haar slotzin, in de vertaling van Cry for Recognition: “Ik wil dat mensen weten dat er meer opties zijn dan hun lichaam voor de rest van hun leven te medicaliseren.”

Bronnen

Tiger Reed, “I Spent 13 Years Living as a Man. But After My Spouse's Exposé, I'm Detransitioning”, The Free Press, 30 september 2024: thefp.com

Nederlandse vertaling: “Ik leefde 13 jaar als man. De onthullingen van mijn echtgenote deden mij beslissen om te detransitioneren”, Cry for Recognition: cryforrecognition.be