Teiresias
Een Nederlandse detransitioner onder pseudoniem.
Wat er gebeurde
Teiresias is het pseudoniem van een Nederlandse detransitioner. Onder die naam gaf zij een indringend interview aan Voorzij over de medische transitie die zij doorliep, de hormoontherapie, de chirurgische ingrepen en de weg terug naar haar oorspronkelijke geslacht. Het pseudoniem beschermt haar tegen de sociale druk die volgens haar op detransitioners rust.
Waarom anoniem
Veel Nederlandse detransitioners durven niet onder eigen naam te spreken. Zij vrezen sociale uitsluiting, weggezet te worden als opponent van transrechten, of beschuldigd te worden van het schaden van de zaak van anderen. Teiresias maakt expliciet hoe deze druk werkt: het taboe op detransitie binnen LHBTI-gemeenschappen drukt verhalen terug onder de oppervlakte.
Tegelijk laat haar verhaal zien wat er op het spel staat. Hormoontherapie heeft permanente lichamelijke gevolgen. Een chirurgische ingreep is niet ongedaan te maken. Wie spijt heeft, krijgt nauwelijks ruimte in het publieke debat.
Nederlandse context
Naast Teiresias zijn er enkele andere Nederlandse detransitioners die zich publiek hebben uitgesproken — onder hen Lucy Kartikasari, en de deelnemers aan de PowNed-documentaire "Transitiespijt" uit oktober 2024. Het Nederlandse Dutch Protocol staat sinds de Cass Review ook internationaal onder kritiek. Onderzoek naar detransitiecijfers in Nederland ontbreekt grotendeels.
Waarom een pseudoniem
Teiresias spreekt onder een pseudoniem omdat publiekelijk spreken als Nederlandse detrans persoon professionele en sociale gevolgen heeft. Werkgevers, vrienden, familie — niet iedereen begrijpt waarom je publiek toelicht wat je tien jaar lichaam betrof. Het Voorzij-interview van 2024 biedt detail zonder identiteit. Dat is bewust.
Het Nederlandse traject
Hormoontherapie via een Nederlandse genderkliniek. Mastectomie. Sociale en juridische transitie. Vervolgens, na jaren, een herwaardering die op een moeizame weg terug uitkwam. Geen exit-gesprek door de kliniek. Geen heractivering van haar dossier toen ze hulp zocht voor de detransitie-fase.
De institutionele stilte
Teiresias beschrijft hoe Nederlandse zorgverleners haar hulpvraag herinterpreteren: misschien is dit toch nog een fase, misschien hervat ze de transitie. Het scenario waarin de eerdere medische beslissingen achteraf bezien een vergissing waren, past niet in de werkende modellen. Wie dat scenario hardop noemt, krijgt te horen dat ze internalised transphobia ervaart.
Waarom dit verhaal in Nederland moet worden gehoord
De Nederlandse genderzorg pretendeert wereldwijd richtinggevend te zijn — het Dutch Protocol is een eigennaam in vakliteratuur. Met die positie hoort een verantwoordingsplicht: hoeveel mensen zoals Teiresias zijn er, en wat heeft de kliniek hen geboden in hun terugweg? Het antwoord is, voor zover bekend, statistisch leeg.