Patrick
"Mijn behuizing klopt niet meer."
Wat er gebeurde
Patrick, vijfenveertig jaar, besloot jaren geleden als vrouw te gaan leven en nam de naam Patricia aan. Hij onderging hormoontherapie en lichamelijke ingrepen om zijn nieuwe identiteit te ondersteunen. Het pad voelde lange tijd als bevrijding.
Inmiddels staat hij op een ander punt. Hij heeft transitiespijt en zegt: "In feite zit ik nu gevangen in het verkeerde lichaam." Zijn lichaam is door behandelingen veranderd op een manier die hij niet meer terug kan draaien.
PowNed-documentaire
Patrick is een van de drie hoofdpersonen in de documentaire "PowNed of View: Transitiespijt" van Vera Verzijl, uitgezonden in oktober 2024. De documentaire onderzoekt persoonlijke verhalen van Nederlanders die hun transitie terugdraaien en de drempels die zij ervaren om daarover te praten.
Het taboe
Mensen met transitiespijt praten er liever niet over, uit angst voor sociale uitsluiting of omdat het onderwerp gevoelig ligt binnen de LHBTI-gemeenschap. Wie detransitioneert, wordt soms ten onrechte gezien als opponent van transrechten. Patrick gebruikt zijn verhaal om die ruimte op te eisen — als gewoon iemand die spijt heeft, geen activist.
Een laat verhaal
Patrick is geen tiener met TikTok-immersie. Hij is een man van middelbare leeftijd die jaren als vrouw — Patricia — leefde, inclusief medische transitie. Zijn verhaal verstoort het frame dat transitiespijt vooral een fenomeen van jonge meisjes is. Volwassen mannen met spijt komen voor; ze worden alleen zelden gehoord.
Wat onomkeerbaarheid op latere leeftijd betekent
Hormoontherapie op midlife-leeftijd heeft scherpere fysieke effecten dan bij sommige jongere patiënten — minder regeneratie, meer blijvende stempelvorming op huid, lichaamsstructuur en gewicht. Eventuele chirurgische ingrepen herstellen niet vanzelf. Patrick beschrijft hoe het is om in een lichaam te wonen dat niet meer past bij wie hij weer wil zijn.
De isolering die volgde
De gemeenschap die Patricia steunde, ondersteunt Patrick niet. De artsen die de transitie begeleidden, hebben geen protocol voor de terugweg. Familie raakt verward — opnieuw. Het maatschappelijke verhaal heeft geen plek voor mannen van vijfenveertig met transitiespijt, dus die spijt blijft binnenshuis.
Waarom dit verhaal ertoe doet
Patrick's bestaan ontkracht de simplistische opvatting dat alleen tieners onder peer-druk vergissingen maken. Volwassen autonomie produceert óók beslissingen waar mensen later anders over denken. Een serieus zorgsysteem rekent met die mogelijkheid en plant voor de mogelijkheid van terugkeer — bij elke leeftijd, bij elke ingreep.